De prinses Albolina steelt het ochtendlicht en wordt tot een onbeschrijfelijke schoonheid ten koste van anderen. Maar kun je zomaar iets stelen zonder anderen te schaden?

Waarom?
Dit verhaal zet ons niet alleen een spiegel voor hoe wij met de natuur omgaan, maar geeft ook hoop en inspiratie hoe liefdevol de natuur ons opneemt. Het gaat over geven en nemen, over delen en voor elkaar zorgen.

Albolina; een verhaal uit de Dolomieten
Het jonge meisje Albolina komt uit een oud adellijk geslacht in de Dolomieten en is ernstig ziek. Haar vader gaat op zoek naar iemand die haar kan genezen en ontmoet in het bos een Bregostena, een kruidenvrouw. Albolina moet iedere morgen bij zonsopgang de magische spreuk uitspreken om te genezen. Als Albolina sterk en gezond is moet ze stoppen met het uitspreken van de spreuk, maar ze weigert. Ze wordt steeds mooier, egoïstischer en ijdel terwijl ze de krachten van de natuur misbruikt.
Als ze na herhaalde waarschuwing niet luistert, wordt ze door de boze boswezens ontvoerd en door de Bregostena’s en de heks Strega gestraft. Ze kan pas bevrijd worden als ze uit eigen beweging iemand anders helpt. Zal ze dit doen?

Credits
Euritmiedansers: Juliette Reijnen, Susanne Visbeen, Marthy Hecker, Marie-Pierre Murigneux, Tanja Rudenko, Roos de Vries.
Muzikanten: Ricardo Oliveira, Mia Kogelman.
Acteur en spraak: Louis van Rijt en Gia van den Akker.

Choreograaf: Gia van den Akker.
Assistent en productie: Marthy Hecker.
Kostuums en decor: Katja Nestle, Marie-Pierre Murigneux.
Speciaal gecomponeerd voor deze productie: Simone Fontanelli.

Foto’s: Bart de Vries.
Trailer: Emily den Toom, Orenda Visuals.

Reactie
“Meesterlijke voorstelling vandaag op de Hogeschool Leiden. Voor kinderen als voor volwassenen zeer toegankelijk. Uiterst verzorgd decor, kostuums, taal en dans. Verrassend levendig en zonder hoogmoed. Terwijl het daar over ging. Enorm genoten van het ongemerkt zoveel erkenning geven aan de natuur elementen en de krachten die daarin werken en onze plek als mens daarin. Het licht bij zonsopgang, de dauw, de water- en bosnimfen – alles waar we als moderne mens naar hunkeren. Ik dacht… Steiner zou glimlachen en enthousiast zijn, nu 100 jaar later klopt het. Dank voor jullie inzet en talent!”